19.1.07

Μια βραδυά στο Μέγαρο...

Όταν κλείσαμε τα εισιτήρια μου είπαν από το τηλέφωνο:
"Ξέρετε, πρέπει να σας ενημερώσω πως δεν θα είναι κοντά μας ο κος Μητροπάνος, αλλά θα τον αντικαταστήσει ο κος Λάκης Χαλκιάς"
"Καλύτερα" απάντησα εγώ στην κοπέλα !
το ίδιο είπα και σε σένα...
"Μα δεν τον ξέρω τον Χαλκιά", μου λες.
"Θα δεις" ...

Δεν εννοούσα φυσικά οτι ο Μητροπάνος δεν είναι κορυφαία φωνή. Απλά, κάποια τραγούδια τα έχουμε συνδέσει με τους ερμηνευτές που τα έκαναν γνωστά και τα συγκεκριμμένα του Μαρκόπουλου, πιστεύω ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να τα αποδώσει με τον ίδιο τρόπο.

Το νοιώσαμε μαζί χθές το βράδυ. Η συγκίνηση που προκάλεσαν τα τραγούδια που ερμήνευσε ο Χαλκιάς, ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Είναι από τις λίγες φορές που ένα τραγούδι κατάφερε να με μεταφέρει στο κλίμα μιας άλλης όχι πολυ μακρινής εποχής. Τότε που οι Έληνες μετανάστευσαν σε ξένες χώρες για να ζητήσουν εργασία, για να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο. Και αντιμετωπίζονταν από τους κατοίκους της χώρας που τους φιλοξενούσε ως κατώτεροι...
"Ψάχνω νά'βρω αδερφό κι όλοι με φωνάζουν ξένο"

Πόσες εικόνες από την καθημερινή ζωή του σύγχρονου Έλληνα μου έρχονται στο μυαλό...
Μόνο που τώρα είμαστε εμείς οι αφιλόξενοι, εκείνοι που αντιμετωπίζουμε ως κατώτερο κάποιον αδερφό μας που έτυχε να γεννηθεί σε "λάθος" χώρα, "λάθος" εποχή... Δε μας κοστίζει τίποτα, να χαρίσουμε ένα χαμόγελο, να είμαστε ευγενικοί, με όλους εκείνους, οι οποίοι απαρνήθηκαν τη χώρα τους, τους δικούς τους ανθρώπους στην προσπάθειά τους να ανέβουν λίγο πιο ψηλά, να φτάσουν σε ένα παράθυρο και να κοιτάξουν προς τον Ήλιο...

Τελικά τα τραγούδια, εκείνα που πραγματικά έχουν κάτι να μας πούν, είτε με τη μελωδία τους είτε με τους στίχους τους, τα συνδέουμε πάντα με καταστάσεις, με πρόσωπα, με συναισθήματα... Έτσι και χτές, όταν άκουσαμε το τραγουδάκι μας (ένα από τα πολλά, αλλά νομίζω ένα από τα πιο δικά μας), από την πρώτη νότα... το νοιώσαμε μαζί...

Υ.Γ. Άραγε τι να κάνουν εκείνα τα παιδιά ;

Δεν υπάρχουν σχόλια: