31.1.07

Ανάπτυξη Λογισμικού, τέχνη ή εμπειρία;

Διαβάζοντας ένα άρθρο με τίτλο "How To Become a Better Programmer by Not Programming" έπεσα πάνω σε μια δήλωση του μεγάλου Μπίλ (Όχι του δικού μας, αυτός είναι μεγάλος σε άλλα πράγματα...)

"Does accumulating experience through the years necessarily make programming easier?

Bill Gates: No. I think after the first three or four years, it's pretty cast in concrete whether you're a good programmer or not. After a few more years, you may know more about managing large projects and personalities, but after three or four years, it's clear what you're going to be. There's no one at Microsoft who was just kind of mediocre for a couple of years, and then just out of the blue started optimizing everything in sight. I can talk to somebody about a program that he's written and know right away whether he's really a good programmer. "

Να "τολμήσω" να πώ ότι συμφωνώ απόλυτα μαζί του; Κατά τη διάρκεια των σπουδών μου, και στην επαγγελματική μου πορεία μέχρι τώρα, έχω συνεργαστεί με πολλούς που έκαναν ανάπτυξη λογισμικού. Η άποψη μου συνοψίζεται στο εξής:

"Αν δεν το 'χεις, δεν πρόκειται να το βρείς ! "

Αν δεν παίρνεις μυρωδιά από ανάπτυξη λογισμικού, (και εννοώ από σοβαρή ανάπτυξη λογισμικού με κάποιες θεμελιώδεις αρχές) δεν έχεις καμία ελπίδα να οσμιστείς ποτέ κάτι σχετικό με το αντικείμενο... Όσο κώδικα και να "γράψεις", δεν πρόκειται ποτέ να βελτιωθείς ! Ακόμα και κώδικα άλλων να διαβάζεις για παιδευτικούς λόγους, δεν πρόκειται να πιάσεις το νόημα...

Προσωπικά πιστεύω ότι η ανάπτυξη λογισμικού είναι Τέχνη ! Με ότι αυτό συνεπάγεται...
Αν δεν είσαι πωρωμένος με αυτό, αν δεν σε "φτιάχνει" το να δημιουργήσεις κάτι "τέλειο", αν δεν έχεις ταλέντο, αν δεν μπορείς να αναγνωρίσεις την πραγματική αξία του έργου των συναδέλφων σου, όσο και να εξασκηθείς, μέτρια "αντίγραφα" θα φτιάξεις.

Και όπως όλες οι τέχνες... δεν "πληρώνει" τους δημιουργούς της. Γιαυτό, θα αναγκαστούμε να απαρνηθούμε την τέχνη μας, για να ζήσουμε.
(Όπως καταλάβατε... Όλοι manager θα γίνουμεεεε ;-) )

30.1.07

Μαθήματα Ελληνικής Ιστορίας

"Ενστάσεις για το περιεχόμενο του βιβλίου εξέφρασε η Εκκλησία, που υποστηρίζει ότι η ύλη είναι συμπυκνωμένη σε 140 σελίδες και δεν υπάρχει εκτενής ανάλυση για την Ελληνική Επανάσταση ή τη Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ δεν είναι εμφανής και ο ρόλος της Εκκλησίας στην Επανάσταση." Τα παραπάνω αφορούν στο νέο βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ' Δημοτικού...

Αλήθεια τι από όλα τους πείραξε;

Μήπως τους πείραξε που το βιβλίο αναφέρεται στην περίοδο σπουδών του Χρηματόδουλου;
Μήπως τους πείραξε που γίνονται αναφορές στον εμφύλιο;
Μήπως τους πείραξε που αναφέρεται το πραξικόπημα απέναντι σε ένα Αρχιεπίσκοπο (Μακάριος) με το Α κεφαλαίο, την ίδια περίοδο που ο αντίστοιχος της Ελλάδας είχε ορκίσει τους δικτάτορες;
Μήπως δεν κάνει αρκετή προπαγάνδα υπέρ της εκκλησίας;
Μήπως αφαιρέθηκε η ανακρίβεια για την κήρυξη της επανάστασης που δεν έγινε στις 25 Μαρτίου και για το λάβαρό της το οποίο, ο μόνος παπάς που το σήκωσε ήταν ο Χρηματόδουλος; Δεν πιστεύω βέβαια να έγινε αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας γιατί τότε... θα είχαμε αρκετό footage από τον εν΄λόγω στα κανάλια. (Επειδή δε βλέπω και πολύ τηλεόραση, στείλτε μου κανένα mail αν γίνει κάτι τέτοιο...)
Η μήπως τους ενόχλησε που αποδίδει στις γυναίκες πολύ σημαντικό ρόλο στην επανάσταση (όχι των συνταγματαβλακών... αυτή ήταν επανάστασις);

Ένας λαός πρέπει να ξέρει την Ιστορία του από όλες τις πλευρές !!
Και κυρίως τις μαύρες για να βάζει μυαλό... Να διαβάζει, να μαθαίνει, για να μην την ξαναπατάει κάνοντας τα ίδια λάθη.
Οι χρυσές σελίδες της ιστορίας πρέπει βέβαια να αναφέρονται και να εξυμνούνται, αλλά με μέτρο... Και όχι με στόμφο, έπαρση και τρόπο τέτοιο που να καλιεργούν τον εθνικισμό.

Και επιτέλους γιατί "Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων"; Τι σχέση έχει το ένα με το άλλο; Τι δουλειά έχει ο μεσαίωνας με τη γνώση; Ο σκοταδισμός με την επιστήμη; Θα σοβαρευτούμε ποτέ σε αυτή τη χώρα;

Δεν ήθελα να ασχοληθώ με το "Πηδάλιον", αλλά μιας που το έφερε το θέμα ρίξτε μια ματιά με τι "επιστημονικά" ζητήματα ασχολούνται αυτοί που φωνάζουν για την επιστήμη της ιστορίας και κάνουν και υποδείξεις...

"Η εξωφρενική, εξωπραγματική, όσο και κωμικοτραγική αντιμετώπιση από το "Πηδάλιον", δηλαδή το επίσημο και σε ισχύ ακόμη και σήμερα "Ποινολόγιο" της Ορθόδοξης Εκκλησίας των συγκεκριμένων ερωτικών αμαρτημάτων και των παρεκτροπών των πιστών της."

ΠΗΔΑΛΙΟΝ Περί Μαλακίας, Αρσενοκοιτίας, Μοιχείας, Αιμομιξίας & Πορνείας
Εκδίσεις Περίπλους

24.1.07

Εταιρική κουλτούρα ή εταιρικό bullshitting ?

Δεν το έχω ξανασχολιάσει αλλά αισθάνομαι μεγάλη περηφάνια που εργάζομαι στην κόκκινη κινητοεταιρία. Είναι μια εταιρία που σκέφτεται τα πάντα...
Έχει κοινωνικές ευαισθησίες γιαυτό όταν χτιζόταν το κεντρικό της κτήριο, περιέκοψε από τον προϋπολογισμό το κόστος για το 3ο υπόγειο γκαράζ, αφήνοντας ένα σωρό υπαλλήλους να ψάχνουν για παρκινγκ στους γύρω δρόμους αναστατώνοντας 2 γειτονιές...

Κάνει δώρο στους υπαλλήλους της τα Χριστούγεννα μια κούπα, αξίας, 0 Ευρώ και 25 Λεπτά (για να μην μας την πει και κανένα υπουργείο για την αναγραφή της τιμής...)

Δεν αναφέρω το θέμα του outsourcing με το έτσι θέλω, γιατί θα εκνευριστώ.

Διεξάγει έρευνα για το πόσο πορωμένοι είμαστε με την εταιρία μας !! Με ερωτήσεις του στύλ... Ποιά εταιρία κινητής θεωρείς την πιο πρωτοπόρα/αξιόπιστη/ σούπερ ντούπερ ουάου κ.τ.λ

Και φυσικά προβλέπει διαδικασία αξιολόγησης της απόδοσης των υπαλλήλων της με διαδικασία η οποία συμπεριλαμβάνει συμπλήρωση φόρμας με ανασκόπηση στόχων, κατά πόσον επιτεύχθηκαν και ένα σωρό μπλαμπλακίες... Αλλά μη νομίζετε ότι είναι ουσιαστική αυτή η διαδικασία, γιατί το τι αποτελέσματα θα παρουσιαστούν συνολικά, είναι ΠΡΟ-αποφασισμένο !!! Και για να δουλέψουμε ακόμα περισσότερο τους εαυτούς μας ή για να πεισθούν οι μελλοντικοί ψυχολόγοι απάλευτων (βλέπε παρακάτω) ότι κάνουν σοβαρή δουλειά διοργανώνουν ΚΑΙ σεμινάρια !! Επειδή λοιπόν δεν την πάλεψα καθόλου στη διάρκεια του τελευταίου σεμιναρίου που έγινε χθές... ιδού συμπλήρωσα το έντυπο της φόρμας απόδοσης και σας το παρουσιάζω:
(με κλίκ πάνω στην εικόνα, ανοίγει σε κανονικό μέγεθος, για να μπορεί να τα διαβάζει και άλλος κόσμος εκτός από τον σουπερ-μαν, τη σούπερ γιαγιά και όλους αυτούς τους σάχλες...)
Το καλό είναι ότι ακόμα δε με έχει πάρει τηλέφωνο ο Ντέμης...
Αλλά το κακό είναι οτι δεν έχω παίξει ΛΟΤΤΟ... Λες να παώ τώρα φεύγοντας από τη δουλειά;

19.1.07

Μια βραδυά στο Μέγαρο...

Όταν κλείσαμε τα εισιτήρια μου είπαν από το τηλέφωνο:
"Ξέρετε, πρέπει να σας ενημερώσω πως δεν θα είναι κοντά μας ο κος Μητροπάνος, αλλά θα τον αντικαταστήσει ο κος Λάκης Χαλκιάς"
"Καλύτερα" απάντησα εγώ στην κοπέλα !
το ίδιο είπα και σε σένα...
"Μα δεν τον ξέρω τον Χαλκιά", μου λες.
"Θα δεις" ...

Δεν εννοούσα φυσικά οτι ο Μητροπάνος δεν είναι κορυφαία φωνή. Απλά, κάποια τραγούδια τα έχουμε συνδέσει με τους ερμηνευτές που τα έκαναν γνωστά και τα συγκεκριμμένα του Μαρκόπουλου, πιστεύω ότι κανείς άλλος δεν μπορεί να τα αποδώσει με τον ίδιο τρόπο.

Το νοιώσαμε μαζί χθές το βράδυ. Η συγκίνηση που προκάλεσαν τα τραγούδια που ερμήνευσε ο Χαλκιάς, ήταν διάχυτη στην ατμόσφαιρα. Είναι από τις λίγες φορές που ένα τραγούδι κατάφερε να με μεταφέρει στο κλίμα μιας άλλης όχι πολυ μακρινής εποχής. Τότε που οι Έληνες μετανάστευσαν σε ξένες χώρες για να ζητήσουν εργασία, για να παλέψουν για ένα καλύτερο αύριο. Και αντιμετωπίζονταν από τους κατοίκους της χώρας που τους φιλοξενούσε ως κατώτεροι...
"Ψάχνω νά'βρω αδερφό κι όλοι με φωνάζουν ξένο"

Πόσες εικόνες από την καθημερινή ζωή του σύγχρονου Έλληνα μου έρχονται στο μυαλό...
Μόνο που τώρα είμαστε εμείς οι αφιλόξενοι, εκείνοι που αντιμετωπίζουμε ως κατώτερο κάποιον αδερφό μας που έτυχε να γεννηθεί σε "λάθος" χώρα, "λάθος" εποχή... Δε μας κοστίζει τίποτα, να χαρίσουμε ένα χαμόγελο, να είμαστε ευγενικοί, με όλους εκείνους, οι οποίοι απαρνήθηκαν τη χώρα τους, τους δικούς τους ανθρώπους στην προσπάθειά τους να ανέβουν λίγο πιο ψηλά, να φτάσουν σε ένα παράθυρο και να κοιτάξουν προς τον Ήλιο...

Τελικά τα τραγούδια, εκείνα που πραγματικά έχουν κάτι να μας πούν, είτε με τη μελωδία τους είτε με τους στίχους τους, τα συνδέουμε πάντα με καταστάσεις, με πρόσωπα, με συναισθήματα... Έτσι και χτές, όταν άκουσαμε το τραγουδάκι μας (ένα από τα πολλά, αλλά νομίζω ένα από τα πιο δικά μας), από την πρώτη νότα... το νοιώσαμε μαζί...

Υ.Γ. Άραγε τι να κάνουν εκείνα τα παιδιά ;

18.1.07

Αριθμοί και συναισθήματα

271. Αριθμός άρτιος η περιττός; Εύκολη απάντηση...

Πρώτος αριθμός; Λίγο πιο δύσκολη... Θα πάρω τη βοήθεια του web... και ναι είναι άρρητος...Για κάποιους είναι ένας απλός αριθμός, με κάποιες από τις παραπάνω ιδιότητες.

Για μας όμως;

Για μας σήμερα έχει διαφορετική σημασία...

Είναι 271 ημέρες ΤΜ, γεμάτες από όμορφες αναμνήσεις, από γλυκιές στιγμές που έχουν χαραχθεί στη μνήμη μας...

Πόσες εικόνες έχουν γραφτεί στη μνήμη μας αυτές τις 271 ημέρες;

Πόσες φορές σε έχω σφίξει στην αγκαλιά μου;

Πόσες φορές έχω γευτεί τα γλυκά σου χείλη;

Πόσες φορές έχω λειώσει από το βλέμμα σου;

Πόσες φορές έχω ακούσει την καρδιά σου να χτυπά;

Πόσες φορές σου έχω πει πως σε αγαπώ;

Αν αρχίσω να μετράω... θα χάσω πολλές μέρες

Μαζί σου κάθε μέρα είναι... ξεχωριστή, είναι ακόμα μια δικιά μας μέρα...
είναι μια μέρα ευτυχίας δίπλα σου...Και κάθε μέρα θα είναι...

μέχρι να τελειώσουν οι ακέραιοι


powered by performancing firefox

17.1.07

Διαβάζοντας...

Πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η πραγματικότητα σε σχέση με αυτά που μας "σερβίρουν";
Θυμάστε την εικόνα με τον κορμοράνο να κολυμπάει στο πετρέλαιο; Αυτό που είχε ρίξει στη θάλασσα ο πρόσφατα εκτελεσμένος "σατράπης" της Βαγδάτης; Θυμάστε τελικά ποιά ήταν η αλήθεια; Ότι η εικόνα τραβήχτηκε χιλιάδες μίλια μακρυά και οφειλόταν σε ατύχημα...
Κάτι που μάθαμε, αφού ο σκοπός είχε επιτευχθεί...

Είχα διαμορφώσει μια προσωπική άποψη για την κατάσταση στη Μ. Ανατολή, και για το ποιός είναι ο καλός και ποιός ο κακός... Μια άποψη που ίσως είχε επηρεαστεί από την απέχθειά μου για ένα συγκεκριμένο λαό...
Αυτή την περίοδο, έχει πέσει στα χέρια μου το βιβλίο του Τσόμσκυ,
"Πειρατές και αυτοκράτορες, παλιοί και νέοι Η διεθνής τρομοκρατία στον πραγματικό κόσμο".(μπορείτε να το βρείτε από το βιβλιοπωλείο Πρωτοπορία στο διαδικτυακό της κατάστημα εδώ).
Διαβάζοντάς το, εκτός του ότι επιβεβαιώνεται (και τεκμηριώνεται) η άποψή μου, εξοργίζομαι για το πως η "αλήθεια" παραμορφώνεται και παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετεί τα σχέδια των "δημαγωγών"...

Σε επόμενο postάκι μου ίσως παραθέσω ενδιαφέροντα αποσπάσματα, κάποια από αυτά που έχω σημειώσει κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης...

Μέχρι τότε
keep your eyes open ;)
και μην πιστεύετε άκριτα λέξη από όσα σας λένε... ειδικά ότι συνοδεύεται από εικόνες έντονα φορτισμένες στο χαζοκούτι...

Υ.Γ. Αύριο στο Μέγαρο, "σολάρει" ο Γ. Μαρκόπουλος, από τον οποίο δανείστηκα και τον τίτλο του blog μου. Είμαι πολύ χαρούμενος που θα με πάς εσύ να το απολαύσουμε και να ακούσουμε αγκαλιά και το τραγουδάκι μας :)
και επειδή νομίζω ότι ταιριάζει με το προηγούμενο θέμα...
"Αυτός που σπέρνει δάκρυα και πόνο, θερίζει την αυγή ωκεανό..."